అనంతపురం జిల్లా పురావస్తుపరమైన అంశాలు.....పురావస్తు వ్యక్తిత్వం

పురావస్తుపరంగా, హగేరి, తుంగభద్ర దోఆబ్‌లో మానవ కార్యకలాపాల సంప్రదాయం చాలా పురాతనమైనది. దీని విస్తరణలు హగేరి-పెన్నార్ దోఆబ్‌లో కూడా కనిపిస్తాయి. పెన్నార్-కావేరి దోఆబ్ ప్రాంతంలో ఎటువంటి పురావస్తు సంపద లేకపోవడం గమనార్హం.

ప్రాచీన సంప్రదాయాలు 3 రకాలుగా ఉన్నాయి: ఆహార ఉత్పత్తి మండలాలు, ఇనుము వినియోగ మండలాలు మరియు రాగి వినియోగ మండలాలు. ఆహార ఉత్పత్తి మండలాలు ప్రాథమికంగా హగేరి-తుంగభద్ర మండలంలో మాత్రమే కనిపిస్తాయి. విడపనకల్లు, హుళికల్లు, పలవోయ్, వీరపురం, అడుగుప్ప మొదలైనవి ఆహార ఉత్పత్తి మండలాలకు ఉదాహరణలు. ఇవి ప్రాథమికంగా బూడిద దిబ్బల ద్వారా గుర్తించబడతాయి. బి. సుబ్బారావు, ఎఫ్.ఆర్. ఆల్చిన్ మరియు ఇతరులు ప్రతిపాదించినట్లుగా, ఈ బూడిద దిబ్బలు కాల్చిన ఆవు పేడ కుప్పలుగా సాంప్రదాయకంగా పరిగణించబడతాయి. విడపనకల్లు సమీపంలోని బుడిగవి ప్రదేశానికి బూడిద పేరు మీదుగా ఆ పేరు వచ్చింది. అదేవిధంగా హగరి పెన్నార్ దోఆబ్‌లో, బుడిలి, బుడిగ, దగద్దపల్లి వంటి ప్రదేశాలు కూడా బూడిద దిబ్బల సంప్రదాయాన్ని తెలియజేస్తున్నాయి. ఈ దిబ్బలు నవశిలాయుగం నాటి పనిముట్లను అందిస్తున్నాయి, వీటిలో అడవులలో దొరికిన చెక్కలు పాలిష్ చేయకుండా, గీరి, నునుపు చేసిన స్థితిలో ఉన్నాయి. ఈ గీరడం మరియు నునుపు చేయడం అనే ప్రక్రియ అనంతపురానికే పరిమితం కాకుండా, ద్వీపకల్ప భారతదేశంలో, ముఖ్యంగా కర్ణాటకలో అనేక సందర్భాలలో కనిపిస్తుంది.

ఈ ప్రదేశాలలో అధికభాగం దిబ్బలే. రాతి పనిముట్లు, మట్టిపాత్రలు (ఇవి NBP విషయంలో వలె పాలిష్ చేయకుండా, జారుడు స్వభావం గలవి), మరియు ఇటుక నిర్మాణాలు లభించకపోవడం వంటివి, ఈ సాంస్కృతిక అవశేషాలు కేవలం వేట-సేకరణ జీవనం గడిపే వారిని, పశుపోషణ చేసేవారిని మాత్రమే సూచిస్తున్నాయని స్పష్టంగా తెలియజేస్తున్నాయి. ఈ సంస్కృతుల నివాస స్థలాలను వాటి నిజమైన అర్థంలో అలా పిలవలేము. ఈ ప్రదేశాల శిలాస్తర విజ్ఞానంలో, ఫాల్ట్‌ల వల్ల ఏర్పడిన భారీ క్రమక్షయం ప్రాథమికంగా కనిపించలేదు. ఈ దశలలో మృతదేహాలను పారవేసేందుకు ప్రామాణికమైన పద్ధతులు మనకు కనబడవు. కాశ్మీర్‌లోని సోవన్ లోయ విషయంలో వలె ఈ నవీన శిలాయుగం ప్రాతినిధ్యం వహించలేకపోయింది, ఎందుకంటే కాశ్మీర్ విషయంలో సులభంగా ఆక్రమించగల భూభాగం పరిమితంగా ఉంది, కానీ అనంతపురంలో అది అపరిమితంగా ఉంది, అందువల్ల సమాధుల నిర్మాణం ప్రారంభం కాలేదు. మానవుడు సంచరిస్తూ, మృతదేహాలను వదిలి వెళ్ళాడు మరియు ఈ భూమిని సృష్టించుకోవడానికి మృతుల నుండి భూమిని పొందవలసిన అవసరాన్ని కనుగొన్నాడు.

ఇది ఇనుప మండలాల సంస్కృతులలో కనిపిస్తుంది. ఇనుమును ఉపయోగించే సంస్కృతులు పశుపోషణ మండలాల తర్వాత వచ్చాయి. ఇనుమును ఉపయోగించే సంస్కృతులన్నీ కేవలం దిబ్బల ప్రదేశాలలో మాత్రమే కనిపించవు. ఈ ప్రదేశాలు ఎత్తైన ప్రదేశాలలో, కొండలపై మరియు మైదానాలు, అటవీ మండలాలను దాటి వెళ్ళే 'కాలనీలు' అని పిలువబడే మార్గాలలో ఉన్నాయి. ఇనుమును ఉపయోగించే అనేక సంస్కృతులు కేవలం సమాధుల ద్వారానే గుర్తించబడతాయి. ఉపయోగించిన భారీ మధ్యశిలాయుగపు రాళ్ల కారణంగా, వాటిని మెగాలిత్‌లు అని పిలుస్తారు మరియు అటువంటి ప్రదేశాల చుట్టూ స్థానిక సంప్రదాయం, పురాణాలు మరియు రహస్యాలు అల్లుకొని ఉంటాయి. వాటిలో ఇనుము, నలుపు మరియు ఎరుపు రంగు పాత్రలు ఉన్నాయి. మానవ భావ వ్యక్తీకరణకు అవసరమైన అనేక నైపుణ్యాలకు ఇనుము అవసరం. కొడవళ్ళు, గొడ్డళ్ళు మరియు కత్తులు ప్రధాన పాత్ర పోషిస్తాయి. అవి మానవ అవశేషాలను పూర్తిగా లేదా ముక్కలుగా రక్షించడం ద్వారా అనేక మానవ శారీరక సంబంధాలను కూడా కలిగి ఉంటాయి.

ఇది ఎందుకు ఆసక్తికరంగా ఉంది? దానికి ఒకే ఒక కారణం ఉంది. ఇతర పంటల వలె తాను ఇనుము లేదా ఇతర లోహాలను ఉత్పత్తి చేయలేనని మానవుడు అర్థం చేసుకోగలడు. కాబట్టి లోహ ఖనిజాలు లభించే వనరులు మరియు భూమి పరిమితంగా ఉంటాయి. అందువల్ల అతను అటువంటి నేలలు మరియు భూములపై ఉద్దేశపూర్వకంగా హక్కును పొందాలని కోరుకున్నాడు మరియు భౌతిక సాక్షిని కలిగి ఉండటానికి భౌతిక అవశేషాలను రక్షించడం మాత్రమే ఏకైక మార్గమని అతను కనుగొన్నాడు. తమ పూర్వీకులలో కొందరు ఆ భూమిని అనుభవించారని మరియు వారి అవశేషాలు గుర్తించదగిన విధంగా రక్షించబడ్డాయని చెప్పడం ద్వారా వారసులు భూమిని పూర్తిగా లేదా పాక్షికంగా క్లెయిమ్ చేయవచ్చు. అందువల్ల, ఒక ప్రాంతంపై వారసత్వ అధికారాన్ని లేదా యాజమాన్యాన్ని క్లెయిమ్ చేయడానికి బృహత్ శిలా నిర్మాణాన్ని ఒక సూచికగా తీసుకోవచ్చు.

నిస్సందేహంగా, బృహత్ శిలాయుగం అనేది యంత్రాలున్న రైతాంగంతో కూడిన సమాజాన్ని చిత్రించలేదు, కానీ అది తరువాతి నవీన శిలాయుగానికి సమకాలీనమైన మరో కోణాన్ని అందిస్తుంది.

ఈ జిల్లాలోని అత్యుత్తమ బృహత్ శిలాయుగ ప్రదేశాలలో ఒకటి కళ్యాణదుర్గ తాలూకాలోని ఎనుమలదొడ్డి సమీపంలో ఉన్న ఎనుగావి. అదేవిధంగా, ఇనుమును ఉపయోగించే వస్త్రాలకు సంబంధించిన అత్యుత్తమ ప్రదేశాలలో ఒకటి అదే హగరి-పెన్నార్ దోఆబ్‌లోని హులికల్లులో కనుగొనబడింది.

ఇనుమును ఉపయోగించే బృహత్ శిలాయుగం లేదా రెండు సంస్కృతుల ఆనవాళ్లను మనం గుర్తించగల ఇతర ప్రదేశాలు కూడా ఉన్నాయి. అడగుప్ప, వీరపురం వంటి ప్రదేశాలలో ఇటువంటి ఉదాహరణలను చూడవచ్చు.

హులికల్లు వంటి ఉదాహరణల నుండి, ఇనుమును ఉపయోగించే సంస్కృతి పాక్షికంగా కనుగొనబడిన నివాస ప్రాంతాలు నిక్షేపాలలో శిలాజనిత కార్యకలాపాలను సూచిస్తున్నాయని కనుగొనబడింది. ఇటువంటి నిక్షేపాలు విట్రిఫికేషన్ యొక్క సంపూర్ణ ప్రక్రియను సూచిస్తాయి, ఇది సాధారణంగా రెగూర్ లేదా నల్లరేగడి నేలల ఏర్పడటంలో కనిపిస్తుంది.

ఆసక్తికరమైన విషయం ఏమిటంటే, ఈ జిల్లాలో రాగి నిధులు గానీ, పేరు తెచ్చుకోదగ్గ రాగిని ఉపయోగించే సంస్కృతులు గానీ కనుగొనబడలేదు. కానీ రాగి లభ్యత. ఇది వివిధ భూభాగాల మధ్య పరస్పర చర్యకు ఒక మార్గాన్ని కూడా చూపిస్తుంది, ఇది రైతాంగ రాజ్య ప్రోత్సాహానికి వెన్నెముక వంటిది, ఇది సిగ్మా కానప్పటికీ బర్టన్ స్టెయిన్ అభిప్రాయపడినట్లుగా ఉంది.

హగరి పెన్నార్ దోఆబ్ గానీ లేదా పెన్నార్-కావేరి దోఆబ్ గానీ మునుపటి కాలంలో ఇనుము వాడకాన్ని సూచించలేదని గమనించాలి.

మూడవ దశ తొలి చారిత్రక విభాగంలో కనిపిస్తుంది.

ఈ దశలో, ఇటుకల ద్వారా నీటి ప్రవాహాల ఒడ్డున ఉన్న ఒండ్రు నిక్షేపాలపై నివాసాలు కనిపిస్తాయి, "రస్సెట్ పూత పూసిన రంగుల పాత్రలు" వంటి మట్టిపాత్రల రకాలు లభిస్తాయి. నలుపు మరియు ఎరుపు పాత్రలు, ఎరుపు మరియు నలుపు చారలు గల రంగుల పాత్రలు కనిపిస్తాయి. వాటిలో కలప, రాయి మరియు లోహం దామాషా ప్రకారం ఉపయోగించబడ్డాయి. 1వ శతాబ్దంలో పెనుకొండ, శశానికోట మరియు పరిగి తొలి చారిత్రకవాదాన్ని సూచించే ప్రధాన కేంద్రాలు.

ఈ సమయానికి, రాచరికాలు నిర్వహించబడ్డాయి. తమ సొంత వనరులైన పశువులు, భూమి, కలప మరియు ఖనిజాలను కాపాడుకోవాలనే ఉమ్మడి విధానంగా నిర్బంధ సైనిక సేవను అమలు చేశారు. మరణానంతరం ఉన్నత స్థాయిలను పొందడాన్ని వారు ఇష్టపడ్డారు. పాములను పూజించగా, తల్లులు వెలుగులోకి వచ్చారు.

రైతులు తమ వ్యవసాయ భూముల కోసం విస్తారమైన భూభాగాలను స్వాధీనం చేసుకున్నారు. పురాణాలు, మత విశ్వాసాలు, ఆచారాలు మరియు సంప్రదాయాల ద్వారా భూమిపై తమ సంబంధాలను కాపాడుకుంటూ, భౌతిక అవశేషాల యొక్క భౌతిక సామర్థ్యాలను పరిరక్షించుకున్నారు. ఇది ఒక శాశ్వతమైన మాధ్యమంగా పరిగణించబడింది మరియు యాజమాన్య కథ ప్రారంభించబడింది. ఒక పాలకుడు, మరియు దేవుడు, జీవిత సిద్ధాంతానికి ప్రబోధకుడిగా మారారు. భౌతిక మరియు జీవ భౌతిక వనరులను సమీకరించి, సమన్వయం చేయడానికి మరియు కీర్తి యొక్క తదుపరి వ్యవస్థను రూపొందించడానికి ఒక కథను మరియు ప్రబోధాలను అమలు చేయడానికి పాలకుడు అవతరించాడు.

చాలా ప్రారంభ చారిత్రక ప్రదేశాలు శిథిలమైపోయాయి. అవి మారణహోమం మరియు దాడులకు గురయ్యాయి మరియు వాటిని కేవలం శకలాలుగా మాత్రమే కనుగొనవచ్చు. సాంస్కృతిక అవశేషాలను వెలికితీయడానికి అనేక నివాస స్థావరాలను తవ్వితే తప్ప, అవి పురావస్తు సంబంధమైన వాటికంటే ఎక్కువగా పురావస్తు సంబంధమైనవిగా కనిపిస్తాయి.

కానీ క్రీ.శ. 1600 నుండి, ప్రస్తుతం ఉన్న రాతి నిర్మాణాలలో సాంస్కృతిక అవశేషాలను చూడవచ్చు. ఎందుకంటే, ఈ జిల్లాలో వాస్తుపరంగా మరియు పురావస్తుపరంగా క్రీ.శ. 600 నుండి మాత్రమే దేవాలయాలు, కోటలు మొదలైన స్మారక కట్టడాలు ఉన్నాయని మనం పరిగణించాలి.

శైవ, శాక్తేయ సంప్రదాయాలను మరియు ఉప దేవతలను ప్రతిబింబించే కట్టడాల నిర్మాణం పురావస్తు శాస్త్రానికి ప్రధాన కేంద్రంగా ఉంది. తరువాతి మధ్యయుగ కాలంలో భారీ కోటలు, వైష్ణవ మరియు శైవ రూపాల్లోని దేవాలయాలు పురావస్తు శాస్త్రాన్ని రూపొందించాయి.

కంబదూర్, హేమవత్, గోవిందవాడ, రోడ్డం, చినమంతూరు, పెనుకొండ, గోరంట్ల, లేపాక్షి గుత్తి, రాయదుర్గం, చోళసముద్రం, తాడిపత్రి, పెన్నహోబిలం, ఉరవకొండ మరియు అనేక ఇతర ప్రదేశాలు క్రీ.శ. 700 నుండి 1700 వరకు ఉన్న కాలక్రమాన్ని సూచిస్తాయి. వీటిలో మన స్మృతిలో నిలిచి ఉన్న దేవాలయాలు మరియు నిరంతర రాజరిక చరిత్ర కలిగిన కోటలు ఉన్నాయి.