పంచముఖ హనుమద్ అష్టోత్తర శతనామ స్త్రోత్రం

 శృణు మైత్రేయః మంత్రజ్ఞః అషోత్తరశతసంజ్ఞకః

నామ్నా హనుమతత్మైవ స్తోత్బణాం శోకనాశనమ్
పూర్వం శివేన పార్వత్యా కధితం పాపనాశనం
గోపా దోప్యతరం చైవ సర్వేప్పిత ఫలప్రదమ్
ఋషి సదాశివః ప్రోకో ఛందో నుపు బుదాహృతః
హనూమన్ దేవతాప్రోక్లో హ్రం బీజమితి చ స్మృతః
ప్రీం శక్తిరూం కీలకంచ ప్రసాదే చవినియోగః
వందేవాయతనూభవంసుచరితం వందే
జగద్రూపిణం వందే వజ్రతనుం సురారిదళనం
వందేదయాసాగరం వందే పంచముఖం
సుకుండలధరం వందేకపీనాం పతిం వందే
సూర్యసుతాసఖం ప్రియఫలం వందే హనూమత్రభుం
హనూమాన్ స్థిరకీర్తిశ్ర తృణీకృత జగత్తయ
సురపూజ్య స్ఫురశ్రేషాళ్ల సర్వాధీశ సుఖప్రదః
జ్ఞానప్రదో జ్ఞానగమ్యో విజ్ఞానీ విశ్వ వందితః
వజ్రదేహో రుద్రమూర్తీ దద్ద లంకావరప్రద
ఇంద్రజిద్ధయకర్తా చరావణస్యభయంకరః
కుంభకర్ణస్యభయదోరమాదాసో కపీశ్వరః
లక్షణానందకరో దేవో కపిసైన్యస్య రక్షకః
సుగ్రీవ సచివో మంత్రీపర్వతోత్పాటనో ప్రభుః
ఆజన్మబ్రహ్యచాలీ చ గంభీరధ్వని భీతిదః
సర్వేశః జ్వరహాలీ చ గ్రహకూట వినాశకః
ధాకినీ ధ్వంసక స్సర్వభూతప్రేత విదారణ
విషహరాచ నిత్య స్సర్వ లోకనాథః
భగవాన్కుండలీదండీస్వర్ణయజ్జోపవీతధృత్
అగ్నిగర్ధస్వర్ణకాంతిః ద్విభుజస్తు కృతాంజలి
బ్రహ్మాస్త్రవారణ శ్శాంతో బ్రహ్మడ్యోబ్రహ్మరూపధృత్
శత్రుహనా కార్యదక్షో లలాటాక్లో పరేశ్వరః
లంకోద్దీపో మహాకాయఃరణశూరో మితప్రభః
వాయువేగీ మనోవేగీ గరుడస్యనమోజవే
మహాత్మా విష్ణుభక్తళ్ల భక్తాభీష్టఫలప్రదః
సంజీవినీ సమాహరా సచిదానంద విగ్రహః
త్రిమూర్తీ పుండరీకాక్లో విశ్వజిద్విశ్వభావనః
విశ్వహరా విశ్వకర్తా భవ దుఃఖైక భేషజ
వహ్ని తేజో మహాశాంతో చంద్రస్య సదృశో భవః
సేతుకర్తా కార్యదక్షోభక్తపోషణ తత్పరః
మహయోగీ మహాదైర్యో మహాబలపరాక్రమః
అక్షహంతా రాక్షసఘ్నాధూమ్రాక్షవధకృన్మునే
గ్రస్తసూర్యోశాస్త్రవేత్తా వాయుపుత్రః ప్రతాపవాన్
తపస్వీధర్మనిరతో కాలనేమి వధోద్యమః

మారుతి స్త్రోత్రం

 

ఓం నమోభగవతే విచిత్ర వీరహనుమతే ప్రళయ కాలానల ప్రజ్వల నాయ ప్రతాప వజ్రదేహాయ అంజనీ గర్ధ సంభూతాయ ప్రకటవిక్రమ వీరధైత్యదానవయక్షరక్షోగణగ్రహబంధనాయభూత గ్రహబంధనాయ ప్రేత గ్రహబంధనాయు పిశాచ గ్రహబంధనాయ శాకినీ ధాకినీ గ్రహబంధనాయకాకినీకామినీగ్రహబంధనాయబ్రహ్మగ్రహబంధనాయ బ్రహ్మరాక్షస గ్రహబంధ నాయు చోరగ్రహబంధ నాయు మారీ గ్రహబంధనాయు పహి ఏహి ఆగచ ఆగచ ఆవేశయు ఆవేశయు మమహృదయే ప్రవేశయ ప్రవేశయ స్పురస్పర ప్రస్పురప్రస్పుర సత్యం కథయ వ్యాప్రముఖబంధన, సర్పముఖబంధన, రాజముఖబంధన, నారీముఖబంధన, సభాముఖబంధన, శత్రుముఖబంధన, సర్వముఖబంధన, లంకాప్రాసాద భంజన అముకంమే వశమానయ క్షీం క్షీం క్షీం ప్రీం శ్రీం శ్రీం రాజానం వశమానయ శ్రీం ప్రీం క్షీం స్త్రీణాం ఆకర్షయ ఆకర్షయ శత్రూనర్ణయమర్ణయమారయ మారయ చూర్ణయ చూర్ణయ ఖే, ఖే శ్రీరామచంద్రాజ్ఞయా మమకార్య సిద్ధిం కురు కురు ఓం హ్రంట్రాం హ్రూం హైం ప్రశాం హ్రఃఫట్ స్వాహా విచిత్ర వీరహనుమాన్ మమ సర్వశత్రూన్ భస్మ కురు కురు హనహన హం ఫట్ స్వాహా, 

సర్వవేదాంతవేద్యాయ పూర్ణాయ పరమాత్మనే

 

సచ్చి దానంద రూపాయ భవిష్యద్ధహ్మణే నమః
ఆంజనేయ మతి పాటలాననం
కాంచనాద్రి కమనీయ విగ్రహమ్
పారిజాత తరుమూల వాసినం
భాపయామి పవమాననందనమే
యత్ర యత్ర రఘునాథ కీర్తనం

తత్ర తత్రకృతమస్తకాంజలిమ్
బాష్పవారిపరిపూర్ణలోచనమ్
మారుతిమ్ నమత రాక్షసాంతకమ్

శత్రునాశన హనుమాన్ - స్త్రోత్రం

 

పంచవక్తం మహాభీమంత్రిపంచ
నయ నైర్యుతమ్ దశభిర్ణాహుభిర్యక్తం
సర్వకామార్థసిద్దదమ్
పూర్వేతు వానరంవక్తం
హృదయం సూర్య సన్నిభమ్
సూర్యకోటి కరాభాసం
కపివక్తం సు తేజసమ్
దంప్తాకరాళ వదనం భృకుటీ
కుటిలేక్షణమ్ అస్యప్రదక్షిణం
వక్తృం నారసింహం మహాద్దుతమ్
అత్యుగ్రతేజోజ్జ్వలితం భీషణం
భయనాశనమ్ పశ్చిమంగారుడం
వక్తం వజ్రతుండం మహాబలమ్
సర్వరోగ ప్రశమనం విష భూత
నివారణమ్ ఉత్తరం సూకరం
వక్తం కృష్ణదీప్తం నభోనిభమ్
సిద్ధిదం నృణాం జ్వర
కృంతనమ్ ఊర్ద్వం హయాననం
ఫటోరం దానవాంతరకంపరమ్
యేన వక్షేణ విపేంద్ర సర్వవిద్యా
వినిర్యయః ఏతత్పంచముఖం
తస్య ధ్యాయతా మభయంకరమ్
ఖడ్గం త్రిశూలం ఖట్వాంగం
పాశమంకుశ పర్వతాయ೦.
కౌమోదకీ మండం దధానం
హాలా ముత్కట೦ ద్వౌమష్టి
సంగతెూ మూర్ణ్ని సాయుదైర్థశభిరుజై 
ఏతాన్యాయుధజాలాని ధారయంతం యజామహే

శుచి ప్రకరణము - పరిచయము

శుచి రెండువిధములు 1.శారీరశుచి 2.మానసికశుచి

శారీరశుచి రెండురకములు. 1.బాహ్యము మరియు 2. శరీరాంతర్గతము.
రుద్రభూముల (శ్మశానవాటికల) పరిసర పర్యటనము, మలమూత్రాది విసర్జనము, జాతానౌచము, మృతాశౌచము, రజస్వలాశౌచము, మొదలగు అశుచులలో నుండి, లేదా అట్లున్నవారి తాకిడి, శునక-గార్దభాదుల తాకుట వలన కలిగిన ఆశౌచాదులనుండి శుచియగుట శారీరికశుచి.
దుష్టములైన జల-వాయు-అన్న-శాకగ్రహణములవలన గలిగిన ఆశౌచమునుండి శుచియు గుట అంతఃశుచి యనబెడుతుంది. (వైరస్, బ్యాక్టీరియా, కీటకాలు మొదలైన జీవుల లక్షణాలను తెలసినవారు ఈ మ్శుచియునుదానిని ఒప్పకుంటారు)
స్నానాదులతో శారీరిక బాహ్యశుచి యేర్పడుతుంది. ఆచమన, జప, ప్రాణాయామ, పంచగవ్యప్రాశన, సాతి కాహార సేవన, కృత్రచాంద్రాయ ణాది ప్రాయశ్చిత్త, అష్టాంగయోగ, శాస్త్రియప్రవర్తన, దైవధ్యానములతో శరీరాంతరత శుచి కలుగుతుంది.
వ్రత నియమములందు శుచి వ్రతనియమములందు ఉన్నపుడు అనగా జ్ఞానార్డనము, ధ్యానము, దానము, హోమము, జపములనబడు వ్రతములను చేయుస్తీలు పురుషు లును కాటుక, గోరోజనము, గంధము, పూలు వీటిని ధరించరాదు.
కన్నీరు కార్చడం, కోపించడం, కలహించడం, చేయరాదు. దీర్ఘకాలిక వ్రతనియమ ములను చేపట్టియున్నపుడు మధ్యలో జాతాశాచ మృతాశాచాదులు טס..) డినను వ్రతానికి ఆటంకమును కలిగించవు. ధ్యానారచనలను నూని వ్రత
నిత్యార|్చకదోష ప్రాయశి|్చత్తములు (పాద్మము- జయాఖ్యము-మదనపారిజాతములయందు)
సర్వేశ్వరుడగు పుండరీకాక్షుని తలంచిచుండువాడు సర్వదా శుచియైన వాడు. దాఫ్లిక్లో మంత్రానుష్టానపరులు, కోరికలు లేనివారు కనుక వారికి శవస్పర్శ షము, సూతకముల దోషము లేవు. శివవిష్ణువులను ఎల్లపుడు అర్చించు వారికి అశుచియుండదు.
ఈనియమము శివదీక్షాపరులలో పాటింపు బడుచున్నదో లేదో తెలుయదు. కాని వైష్ణవులు మాత్రము అశుచిని తప్పక పాటించుచున్నారు. అమేధ్యకేశలో మాదిస్పర్శే అప ఉపస్పృశేత్. అని గృహ్యధర్మముల యందు చెప్పబడినట్లు శరీరములనుండి వేరైన గోళుృ, వెంట్రుకలు, రోమములు, రక్తము, ఎముకలు, మలమూత్రాదులయొక్క స్పర్శ జరిగినచో తగినట్లుగా జలములను తాకి శుచి చేసికొనవలయును. అనగా - గోళుo వెంట్రుకలు, రోమములు రక్తములను తాకిన చేతులను కడుగుకొనవలయును. ఎముకలు మలమూత్రాదులను తాకిన స్నానమును చేయవలయును.
గోమూత్రానికి మాత్రం దోషం లేదు. కుక్క, గాడిద, కాకి, పంది, వేదమును అమ్ముకొనువాడు, ఛండాలుడు, మద్యమును సేవించినవాడు, సత్యము అహింస మున్నగు ఆత్మగుణములు ప్రాణులు, మున్నగువాటిని తాకినచో స్నానమును చేయవలయును. ఉమ్మి తుమ్ము ఆవలింతలు తనకు కలిగినపుడు నీటితో మూడుసార్లు ఆచమనమును చేయ వలయును లేదా తన కుడిచేతితో తన కుడిచెవిని తాకవలయును. కప్ప, ఎలుక, పిల్లి, పాములచే తాకబడిన, మరియు మిడత, ఈగ, మొదలగునవి పడిన పాలు, ఆహారములను భగవనివేదన చేయరాదు. ఎవరికిని పెట్టరాదు, తాను లివరాదు. ప్రాణిపడి మరణించిన బావిలోని నీటిని పూర్తిగా తోడివేసి పుణ్యాహవాచనము చేసిన తరువాత వాడుకొనవలయును.
మనము వాడుకొనదగినంత యోగ్య మైన తైలమునే లేదా నేయినే దైవదీపమునకు వాడవలయును. విధితో ప్రతిష్టచేయని, పరికిణీలు లేదా వస్త్రములు ధరింపజేయబడని, కారణాంతరమున ఒకరోజైనా పూజపడిపోయిన, పిల్లలు స్త్రీలు-శూద్రులు తాకిన, చేజారి కిందబడిన, అవయవ లోపము మేర్పడిన విగ్రహమును పూజించరాదు.
ఆలయవిథి కలసియున్నంత వరకు ఏయింటియందైన మరణము సంభవించినచో శవమున్నంతవరకు ఆలయమును తెరవరాదు. బ్రాహ్మణులున్న వాడయైనచో లేదా నగర మైనచో గ్రామాశాచముండదు. గ్రహణమున నిత్య పూజలకు 48 నిమిషములు ఉత్సవాదులకు 96 నిమిషములు ముందు వెనకల వదలి దేవాలయ పూజల చేసికొనవలయును.

హిందూ మతం - స్వతంత్ర సంప్రదాయం - సనాతన ధర్మం

హిందూ మతం ఒక సమగ్ర జీవన విధానం లేదా ప్రత్యేక ఆరాధనా విధానం కాదు.

హిందూ మతం, భారతీయ ఆలోచన మరియు హిందూ తత్వశాస్త్రం అనేక దశల్లో అభివృద్ధి చెందాయి.

హిందూ మతం ఒక స్వతంత్ర సంప్రదాయం.

సనాతన ధర్మం అనుభవ ఆధారితమైనది.

సనాతన ధర్మం విశ్వం యొక్క నియంత్రణ నైతిక సూత్రాలుగా పనిచేస్తుంది.

సనాతన ధర్మానికి ప్రారంభం లేదా ముగింపు లేదు.

పూజా స్థలాన్ని ఆలయం అంటారు.

ఆలయ నిర్మాణం మరియు ఆరాధనా విధానం ఆగమాలు అని పిలువబడే అనేక గ్రంథాలచే నిర్వహించబడుతుంది.

ఆగమాలు వ్యక్తిగత దేవతలతో వ్యవహరిస్తాయి.

భారతదేశంలోని వివిధ ప్రాంతాలలోని దేవాలయాలలో వాస్తుశిల్పం, ఆచారాలు, సంప్రదాయాలలో గణనీయమైన తేడాలు ఉన్నాయి.

నేడు దేవాలయాలు మరియు మఠాలు హిందూ మత వ్యవస్థ యొక్క రెండు ప్రధాన సంస్థలు.

వేద కాలం తర్వాత బ్రాహ్మణాలు, అరణ్యకాలు మరియు ఉపనిషత్తులు ఉనికిలోకి వచ్చాయి. ఈ కాలంలో ప్రజల నుండి కేవలం ఆచారాలు మరియు త్యాగాలకు వ్యతిరేకంగా ప్రతిచర్య వచ్చింది.

వేద సాహిత్యం యొక్క మొదటి కాలంలో ఉద్భవించిన సంహిత అని పిలువబడే వేద శ్లోకాలు మరియు ప్రార్థనల సేకరణలో దేవాలయాల గురించి ప్రస్తావించబడలేదు.

సూత్ర కాలం ముందు బ్రాహ్మణాలలో ఒకదానిలో దేవతాయతనమ్ (దేవుని ఇల్లు) మరియు దేవప్రతిమ (దేవుని ప్రతిమ) అనే పదాలు ఉపయోగించబడ్డాయి.

గౌతమ మరియు అపస్థంబ ధర్మ సూత్రాలు దేవాలయాల గురించి ఖచ్చితమైన ప్రస్తావనను ఇచ్చాయి.

తర్వాత, పురాణాల కాలం నుండి దేవాలయాల నిర్మాణం గొప్ప ప్రాముఖ్యతను సంతరించుకుంది.

పరిణామం

గుప్త చక్రవర్తులు పౌరాణిక విశ్వాస వ్యాప్తికి మరియు దేవాలయాల నిర్మాణానికి ఎంతో దోహదపడ్డారు.

క్రీ.శ. 1019 నుండి చోళుల కాలం తిరువారూర్ మరియు తంజావూరులోని దేవాలయాలు అలాగే ఉత్తర నల్లూరులోని వైకుంఠ పెరుమాళ్ ఆలయం వంటి పెద్ద సంఖ్యలో కొత్త రకాల దేవాలయాలకు ప్రసిద్ధి చెందింది. రామేశ్వరం మరియు మధురై దేవాలయాలు పరాకాష్టకు చేరుకున్నాయి.

అయితే, క్రీ.శ. 10వ శతాబ్దం నుండి ప్రారంభమైన వరుస ముస్లిం దండయాత్రలు ఉత్తర భారతదేశంలోని అనేక ప్రసిద్ధ దేవాలయాల నాశనానికి దారితీశాయి.

దక్కన్‌లో, విజయనగర చక్రవర్తులు, వీరిలో శ్రీకృష్ణ దేవరాయలు దేవాలయాలను నిర్మించి హిందూ మతం, కళలు మరియు సాహిత్య పోషకులు. కానీ 1565 A.D.లో తళ్లికోట యుద్ధంలో బహమనీ సుల్తానులు విజయనగర రాజును ఓడించడంతో దక్కన్‌లోని హిందూ మత సంస్థలు పూర్తిగా క్షీణించాయి.

మధుర మరియు తంజావూరు నాయకులు మరియు దక్షిణాదిలోని నామమాత్రపు రాజుల వంటి గిరిజన అధిపతుల ఆదేశాల మేరకు ఆలయాల నిర్మూలన జరిగింది.

భారతదేశంలో హిందూ దేవాలయాలు మత కేంద్రాలుగా మాత్రమే కాకుండా సాంస్కృతిక, సేవ, ధర్మ ప్రచార, శాస్త్రీయ, వినోద మరియు సామాజిక కార్యకలాపాల కేంద్రంగా మరియు చివరకు విద్యా కేంద్రంగా కూడా పనిచేస్తాయి.

హిందూ ఆలయ వాస్తవాలు - దేవుని ఆలయాలు మన సమాజం

దేవుని ఆలయాలు మన సమాజం మొత్తానికి గొప్ప ఆరాధనా కేంద్రాలు.

ఆలయ ఆరాధనలో మొత్తం సమాజం పాల్గొనడం ఒక ముఖ్యమైన అంశం.

మన ఆత్మ శుద్ధి చెందుతుందనే గొప్ప ఆశతో మరియు పాప భయంతో యాత్రికుడు పవిత్ర స్థలాలను సందర్శిస్తాడు.

ఆరాధన యొక్క ప్రధాన చిత్రాలు, అలంకార శిల్పం మరియు మతపరమైన కథలు మరియు ఎపిసోడ్‌ల శిల్ప కథనం దేవాలయాలను అలంకరిస్తాయి.

దేవాలయ ఆరాధన యొక్క ప్రధాన కేంద్రాలు అభ్యాసానికి బీజాలుగా ఉన్నాయి.

హిందూ సమాజంలో రోజువారీ జీవితంలోని అన్ని అంశాలకు ఆలయం కేంద్రంగా ఉంది..., మత, సాంస్కృతిక, విద్యా మరియు సామాజిక రంగాలు.

ఆరాధనలో సరైన విధానానికి ఆరాధన సమయంలో జపించబడే గ్రంథాలపై పట్టు అవసరం.

వేదాలు నేటికీ ఉత్తమంగా సంరక్షించబడ్డాయి మరియు వాటి పారాయణలు దేవాలయాలలో నిర్వహించబడతాయి.

తద్వారా జ్ఞానం కోసం కోరుకునే వారందరూ ఈ పండితులను సూచనల కోసం సంప్రదిస్తారు. అందువలన దేవాలయాలు పవిత్ర అభ్యాస పాఠశాలగా మారుతాయి.

ప్రసిద్ధ పండితులు లౌకిక ఉపాధిని తిరస్కరించి, దేవాలయాలలో మతపరమైన ప్రసంగాల ద్వారా ఆలయ ప్రాంగణంలో తమ సిద్ధాంతాన్ని ప్రచారం చేస్తారు.

భక్తి నృత్యం ఆలయ పూజలో భాగం మరియు తగిన శిక్షణ పొందిన ప్రతిభావంతులైన నృత్యకారులు ఆలయ సిబ్బందిలో శాశ్వత భాగంగా ఉన్నారు.

కవితా ప్రతిభను విస్తరించడానికి ఆలయ పూజ ప్రధాన ఊటను అందించింది.

దేవాలయ సంస్కృతి యొక్క గొప్ప రోజుల్లో సాంఘికీకరణ యొక్క స్ఫూర్తి మరియు వాస్తవికత ఉన్నాయి.

కుల స్పృహ ఆలయంలో గణనీయంగా నిలిచి ఉంది.

సామాజిక-నైతిక భయంలో అవి మత ఐక్యతకు, కుల సంబంధాలలో సరళీకరణకు, జాతీయ ఏకీకరణకు మరియు వ్యక్తిగత నైతికతలో ఉన్నతికి సాధనంగా ఉన్నాయి.

లోక్-అదాలత్ ద్వారా ప్రజల మధ్య వివాదాలను పరిష్కరించడానికి ఆలయం ఒక కేంద్రం.